Samen blijven als keuze

De eerste kus.

Was 20 jaar geleden. Het had ook 2 dagen eerder gekund. Als ik geen huisarrest had gekregen, that is. Ik was te lang was blijven hangen om toch maar even met Vinne te kunnen praten en dat kostte ons dus 2 dagen. De avonden begonnen altijd elk in onze eigen ‘bende’ aan de andere kant van de toog, om dan, na een tijdje, toch een reden te vinden om met elkaar te praten. De Cavid – waar alles begon met die pint die hij per ongeluk over mij uitkapte.  -daar doet onze dochter die binnenkort 10 wordt ropeskippen. Bam, reality check, 20 jaar later.

Wie had dat gedacht?!

Ikzelf denk ik ook niet. En wie weet, als je aan hem 20 jaar geleden ging vertellen wat we nu weten, waar we nu staan, leven, werken, …, wie weet was hij wel gaan lopen. Want simpel is het niet altijd geweest. Ik ben nu de spring in t veld die van het ene idee op het andere springt, hij zorgt voor rust en zekerheid. Beide uitersten zijn nodig, maar soms zijn we elkaars ‘pain in the ass’.

Ik ben blij dat we dat allemaal niet wisten, want op zich, terugkijken is fijn. Soms liggen we echt in een deuk als we terugdenken aan vroeger, lang geleden of kort, hoe we dachten het te weten, hoe alles toch anders uitdraaide, hoe we veranderd zijn, soms tegen wil en dank. Dat is een luxe van een lange relatie: de vele herinneringen, de foto’s, de reizen, … Er zijn ook nadelen, maar ik ben een positivo en denken over wat ik mis, gaat me niet gelukkiger maken 😉

De wijn moet te zuipen zijn.

Zo zit ik niet in elkaar en dat heb ik gezegd voor onze trouw ook: als het echt niet meer gaat, als ik ongelukkig word, mij gevangen voel of stilaan dood ga, ben ik weg. Getrouwd of niet. Waar ik die absolute nood aan vrijheid vandaan haal, weet ik niet. Misschien van mijn oma, de moeder van mijn moeder, die ik doodgraag zag, maar die echt vastzat. Ze zag opa graag, maar ze wou zo graag nog va n alles doen, maar hij niet en end of discussion. En ze legde zich erbij neer. Misschien vandaar, maar samenblijven is voor mij dus een bewuste keuze. Illusies over klare wijn schenken, zijn gesmolten met de jaren, dat wel. Water bij de wijn is in elke situatie nodig, maar : de wijn moet te zuipen zijn. Dat is dan weer een oneliner die ik denk ik van mijn vader leerde. Love it, elke vriendin gaf ik deze raad wel al eens. Of het nu over de relatie of over het werk ging.

(over te zuipen wijn schreef ik twee jaar geleden trouwens deze blog)

Het leven zoals het is: 24/7 samen

Samenwerken lijkt velen echt een heerlijkheid. Soms is dat zo. Soms niet. Soms leer je bij, soms voeg je wat water toe. Soms krijgt hij gelijk, soms ik. Maar daardoor voelt Kokoro wel echt als een derde dochter. Het is fijn om die strijd thuis niet meer te moeten voeren, zoals in het begin. Er is begrip voor mijn passie en vaste uren zijn er niet. Bijna 1 gesprek op 2 gaat over Kokoro natuurlijk, maar zo is er altijd stof genoeg om over te praten, discuteren, lachen, dromen.

En die lockdown deed ons, gek genoeg misschien, echt deugd. Het wandelen elke ochtend, doen we nog steeds. Bijpraten. Er gingen in de lockdown deuren dicht die vraagtekens gezet hebben bij Kokoro 3.0. Maar de deur die sloot, gaf opluchting en focus. En het feit dat we om kunnen met al die vraagtekens op dit moment, met big smile, sterk in onze schoenen, vol goesting in de toekomst, dat is ook omdat ik zijn sterke schouders heb en hij mijn zotte insteek. Yin yang, baby, al 20 jaar.

Foto: More to Morgane – https://www.instagram.com/moreto.morgane/ – thanks to RainPharma 🙂

 

2 comments
Sofie VerheirstraetenSamen blijven als keuze

2 comments

Join the conversation
  • Xavier Debaere - 10/07/2020 reply

    Proficiat Sofie! Een mooi CAVID-20 verhaal 😉

    Sofie Verheirstraeten - 10/07/2020 reply

    Haha!Inderdaad 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *