Blog

En toen werd het stil …

Wat eraan vooraf ging

Iedereen zal nog weten waar hij of zij was op het moment dat we naar de ‘milde lockdown’ gingen. Iedereen zal nog weten waar zij of hij was toen alle winkels moesten sluiten. Het ging in twee golven. Twee golven die bij ons als metershoge tsunami’s aankwamen ook. Bijsturen, bijschakelen, optrekken, opmonteren, peptalk, … het was me de week wel. Alle besef van wat er aan het gebeuren was, heb ik bijna helemaal opzij moeten schuiven om recht te blijven. Om alles vlot te laten verlopen en te zorgen dat we dankzij de 21e tot eind maart met Kokoro goed zitten. De rest, dat zien we vanaf de 22e.

En toen werd het stil…

Zondag – zoals meestal na zo een zotte events vol adrenaline – surfte ik nog verder. Moe, dat was alles. Maar maandag kwam het binnen… Dan is er de vermoeidheid op elk niveau: de fysieke vermoeidheid, de uitputting zelfs, de emotionele vermoeidheid en daar was hij dan toch ook – de angst. Niet zozeer de angst om ziek te worden, maar de angst voor “Wat nu?” in het algemeen. De gelatenheid van ‘tjeezes, hoe kon dit gebeuren?’, het besef dat we zoveel dingen waar we naar uitkeken moeten schrappen en dat we het zo gaan bolwerken.

Intonatie viel uit

Geen vrolijke intonatie meer. Druk op mijn borstkas en een gebrek aan inspiratie, creativiteit. Een uitweg, oplossing, manier om mezelf, ons en jullie ook door deze geflipte periode te krijgen zonder kleerscheuren. Niets, nada, noppes, radiostilte. Zat ik daar, als een pacha, in een stoel voor mijn pc. En nu?

Ook dat is ok

Het was op zich niets verwonderlijk. Wat een uitputtingsslag hebben we geleverd! Ook hier weer op alle vlak, want de vorige edities waren even zwaar maar dan hadden we niet dat zwaard boven ons hoofd hangen (wat als we niets meer mogen?), dan hadden we minder verantwoordelijkheid (nu werken we met 2 mensen in dienst) en dan hadden we geen 2 kinderen continu bij ons. En dan was er het feest, het weerzien met jullie allemaal, de knuffels. Alleen al daarvoor tellen we af naar die events.

Op het moment dat ik deze blog schrijf, ging ik op het vliegtuig zitten richting Senegal, met Vinne. Ik wist dat ik als een pudding op het vliegtuig ging kruipen, letterlijk, dat is elk jaar zo. Nu dus niet. Nu is het hier opladen, herbronnen. En onszelf heruitvinden. Zware beslissingen nemen oa ivm werkloosheid bij onze mensen. En dat op een bedje van veel minder knuffels.

Voor iedereen hetzelfde

Dankzij de tientallen klanten en vrienden die ik aan de lijn had de voorbije weken, weet ik dat het overal hetzelfde is. Overal is het zoeken, iedereen is moe, alle structuur viel weg, lichtpuntjes waar we naartoe werkten zijn gedoofd. Dus als er eens een mindere dag is, dat is ok. Belangrijk is wel om het niet elke dag ietsje erger te laten worden. Dus geef het gevoel – wat het ook is – de ruimte, laat het er zijn. En dan wordt het niet x 100 tegen volgende week.

Zelfzorg

Hier gaat het beginnen. Of je nu één van de helden vandaag bent die aan het front voor onze geliefden zorgt, of je bent een held die blijft werken of je bent een held doordat je thuis blijft en dan heb ik het nog niet over de helden die dat andere held zijn combineren met Juf of Meester Held te zijn ook: zorg in de eerste plaats voor jezelf.  Alleen zo komen we hierdoor, alleen zo kunnen we de zomer redden.

Zelfzorg fase 1

Wat deed ik? Natuurlijk was er alcohol en taart en pizza en friet (“god weet zijn ze volgende week toe” of “zo steunen we hen ook”), zeker na mijn eerste supermarkt bezoek was ik helemaal van mijn melk. Dat is zo easy: de lockdown is écht een goede reden om te zeggen ‘screw this, ik heb dit of dat verdiend’, nee? Je laten gaan is een fase waar je door lijkt te gaan – misschien niet iedereen, maar ik wel 🙂

Zelfzorg fase 2

Hier ben ik nu bijna klaar voor. Ik wéét dat fase 1 geen zelfzorg is, dat is verdringen, verdrinken, weg eten en uiteindelijk afgezwakt, futloos en dik uit quarantaine komen. Dat is niet wat ik wil. Dit is trouwens echt HET moment om al wat je in januari van goede voornemens opschreef, te doen. Tenzij het sociaal contact van minder dan 2m inhoudt, dan ga je moeten wachten helaas. Geen verleiding, geen verplichtingen, extra tijd.

Klaar voor fase2?

Je moet het voelen in je buik dat het tijd is voor verandering. Je mondhoeken moeten wat omhoog krullen bij het lezen van deze zinnen. Je voelt het leven terug opborrelen en hebt door dat dit is waar je op wachtte.

Het is tijd om je gezondheid te koesteren, het is tijd om te ontdekken of je met de juiste dingen bezig was. Wat maakte je blij, boos, moe, opgefokt? Maak de tijd om dat eens te ontleden en te analyseren. Laat ons hopen dat er NOOIT nog een kans komt als nu. Grijp deze kans met beide handen. Dit is hét moment om je vanbinnen én vanbuiten in topvorm te zetten. Zo huppel je op je best, op elk vlak, de zomer tegemoet.

Samen sterker.

En dat gaan we samen doen, laat ons elkaar wat optrekken, motiveren en laten lachen. Laat ook je mindere momenten zien, die mogen er zijn en vertel ons hoe jij je dan vertroetelt en herpakt. Het is ok, no lows, no highs. Samen komen we er wel door. Knuffelen doen we later, in topvorm.

En we gaan dat doen in deze Facebook groep, doe je mee?

 

6 comments
Sofie VerheirstraetenEn toen werd het stil …

6 comments

Join the conversation
  • Chris - 26/03/2020 reply

    Hey Sofie wat doet het deugd dit te lezen en Ah oef het mag , het is ok 👌. Ik worstelde hier even mee van komaan herpak je Chris en werd wat boos op mezelf omdat het niet direct lukte , waardoor ik nog meer blokkeerde . Dankjewel ik ga het ook even nog dieper toelaten en graag wil ik meedoen in de fb groep . Een warme 🧸knuffel en zorg goed voor jezelf en je pracht gezin toooo 🙈

    Sofie Verheirstraeten - 27/03/2020 reply

    Dag Chris, fijn dat het helpt. Heel graag gedaan en laten we elkaar samen sterker maken op zoveel vlakken. Stralend de zomer die we redden tegemoet! Knuffel!

  • Lief - 27/03/2020 reply

    Hoi hoi
    Ik kijk er steeds naar uit om iets van jou te lezen. Ik voel me zo aangesproken. Het lijkt alsof je net op het juiste moment weet te vertellen wat ik nodig heb. HET IS OKEEE, het mag, lief en zacht voor mezelf…
    Dank je

    Sofie Verheirstraeten - 27/03/2020 reply

    Dikke knuffel Lief en wees idd lief. En als je de woorden eens moet horen, bellen he 😉

  • An craessaerts - 26/04/2020 reply

    Hé Sofie inderdaad het niet altijd roze geur en maneschijn bij niemand Niet ook al blijkt het zo soms zo maar is het niet en dan trek je u weer op aan kleine dingen maar met een slechte Dag Dat niet lukt en het hoofd naar beneden legt kom je idd niet vooruit . En dan lees ik jouw teksten En voel mij direct beter .Wat kan jij mooi schrijven eigenlijk moet jij een boek schrijven dat maakt een mens gelukkig

    Sofie Verheirstraeten - 27/04/2020 reply

    Oh dank je voor je reactie An! Het is een droom die ik heb, ooit een boek schrijven 🙂 Dikke knuffel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *