Kaka voor iedereen

één beeld, 1.000 woorden.

Op een wandeling zag ik het ijsje liggen. Ik bleef staan. Ik stond ernaar te kijken, bijna met tranen in mijn ogen. Ik nam een foto en Vinne dacht dat ik helemaal ‘koekoe’ geworden was. Zo een typerend beeld vond ik het voor nu, voor ons, voor de wereld.

Je hebt twee verhalen bij dit beeld, bij dat ijsje dat op de grond gevallen was. En in deze tijden, komt het extreme nog meer naar boven. Enerzijds heb je de kant van “Dit kan je niet mééhééénen he! Dan is alles al klote en dan overkomt DIT mij ook nog! Ooooh neeheeheee”. Of het nu bij jou gebeurt of bij je kind: same shit. Sowieso de eerste reactie lijkt me.

En dan kan deze volgen: “Goh… Als het dat maar is. Mijn ouders zijn gezond, ik heb nog eten, de zon schijnt. Dit is een kleine tegenslag.” Volg je?

Context is alles.

Mogelijk ben ik niet subjectief, maar dit is hoe ik het aanvoel, gebaseerd op alle telefoontjes die ik al deed deze weken: We relativeren veel sneller. En ik vermoed dat dit komt – ik baseer mijn besluit op de vele filosofische gesprekken die ik voer deze dagen per telefoon, al wandelend – doordat we hier samen in zitten. Draai of keer het hoe je wil – of om het in de woorden te zeggen van een zeer voorname, charismatische klant van ons (echt, ik meen het, een topmadame!) – “het is voor iedereen KAKA”. Amen.

Compassie

Een variant op het ijsje. Mijn vader vertelde dat hij van op zijn balkon in Leuven zag hoe een man met een groot Paasei naar huis fietste. Trots en waarschijnlijk met veel goesting in chocolade. Het hoogtepunt van Pasen voor dat “kot” wie weet. En het ei viel en brak in stukken. Die arme man stapte van zijn fiets en keek rond. “Wat nu? Samen rapen en hiermee naar huis? Een nieuw kopen? Laten liggen?”.

Vroeger zou hij zich een kriek gelachen hebben, voegde hij eraan toe. Gezien ik van zijn opvoeding heb mogen genieten, weet ik 100% zeker dat zijn woorden kloppen. Nu – totaal verrast leek hij zelf – voelde hij compassie. Niet lachen, gewoon medelijden op een goede manier.

SAMEN

Het is kaka. Zowel voor zij die al voor de 6e week Corona congé hebben en zich afvragen welk hoekje ze nog kunnen kuisen of hoe ze hun dagen doorkomen. Ook voor zij die aan de frontlinie vechten, of het nu verpleegsters, koeriers of kassa-medewerkers zijn. Of ondernemers die redden wat er te redden valt. Vergeet ook de mensen niet zonder kinderen of partner, hoe eenzaam! En zij met kinderen, die nu ineens een promotie tot juf of meester ook kregen uit het niets en geen seconde alleen zijn.

Elke situatie is verre van ideaal, op zijn minst gezegd. Maar er zijn HEEL VEEL ideale zaken aan deze situatie ook. Hoe mooi is dat, een gezamenlijke vibe van ‘kaka voor iedereen’? De zon die maar blijft schijnen (dank aan wie dit regelde). De diepere gesprekken hier en daar. Het bijleren van tal van nieuwe dingen. Smartschool, zelfstandigheid van kinderen, Kokoro heeft een youtube kanaal, onze eerste live zoom yogales, 60+ dat leert facetimen, noem maar op!

Geniet zonder schuldgevoel op alle vlak van deze situatie, want de nadelen krijg je er geheel gratis bij. Incasseren en positief verteren. 

Dank je x 10

Ik eindig al 3 maand elke dag – jawel, ELKE dag – met 10 zaken te noteren (nog beter dan gewoon opsommen in je hoofd) waar ik dankbaar voor ben. Een gesprek, een weerzien van ver, een knuffel van de meisjes, een lekkere maaltijd, de zon, een wandeling, … En zo focus je op het positieve. Gaan slapen met het idee ‘het is zo slecht nog niet’. 

En dat ijsje, wel, als het dat maar is. Dikke knuffel, hopelijk snel in het echt. Hoop doet leven!

En weet: deze laatste letters typ ik ook met tranen in mijn ogen, dat mag dat kan, dat passeert. #kakavooriedereen #SPRINGuitjekot

No comments
Sofie VerheirstraetenKaka voor iedereen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *